METABOLIZABLE ENERGY VALUE OF GROUND PADDY AND GROUND PIGEON PEA DETERMINED BY REGRESSION AND SINGLE FEEDING METHODS IN POULTRY DIETS. | การหาค่าพลังงานใช้ประโยชน์ของข้าวเปลือกบด และ ถั่วมะแฮะบด โดยวิธีการแทนที่ส่วนของอาหารเปรียบเทียบและการใช้เป็นอาหารเดียวในสัตว์ปีก

English. Metabolizable energy value of paddy rice using 4 laying hens and of pigeon pea using 4 adult cockerel broilers were determined by replacement of test meterial in basal diet at 0, 15, 30 and 45 %. This technique was compared to the single feeding method using regression analysis trial, 5 day preliminary period was followed by 4 day collection period during which the amount of feed intake and excreta were collected quantitatively once a day at 11.00 A.M. and determined for DM and gross energy. The results indicated a stepwise reduction in metabolizable energy of the diets as proportion of ground paddy or ground pigeon pea increased. Metabolizable energy value of paddy rice calculated by regression was 8.779 comparing to 10.593 KJ/g as determined by single feeding. method while the estimated value for pigeon pea was 7.805 comparing to 5.725 KJ/g, obtained from the single feeding method. Since negative and possitive associative effect have been found in ground paddy and pigeon pea respectively, it is suggested that regression method is suitable for ME determination of both feedstuffs than single feeding method. An alternative method for the regression should be the substitution of test material at 40% of basal diet.

Thai. การศึกษาเพื่อให้ทราบค่าพลังงานใช้ประโยชน์ของข้าวเปลือกบดและถั่วมะแฮะบอ โดยการแทนที่ส่วนของอาหารเปรียบเทียบที่ระดับ 0, 15, 30 และ 45% ด้วยแผนการทดลอง แบบ 4x4 Latin square เลี้ยงไก่จำนวน 4 ตัว (การทดลองข้าวเปลือกใช้ไก่ไข่ ส่วนถั่วมะแฮะ ใช้ไก่เนื้อ) ไก่แต่ละตัวได้รับอาหารสูตรละ 9 วัน ใน 5 วันแรกของการทดลองเป็นระยะปรับตัวให้เคยชินกับอาหารทดลอง และขับถ่ายอาหารที่เคยได้รับสูตรอื่นให้ออกจากร่างกายหมด สมบูรณ์ วันที่ 6-9 เป็นระยะเวลาเก็บข้อมูลของการทดลอง โดยบันทึกปริมาณอาหารที่กินและมูลที่ถ่ายออกมาทุกวัน เก็บรวบรวมแล้วนำไปอบให้แห้ง วิเคราะห์ค่าพลังงานต่อไป จากนั้นทำการเปรียบเทียบค่าที่ได้จากวิธีดังกล่าวกับวิธี ให้ข้าวเปลือกบด หรือถั่วมะแฮะบดเพียงชนิดเดียว แก่ไก่ชุดเดิมต่อไปอีก 9 วัน ทำการเก็บข้อมูลเช่นเดียวกับวิธีแรก ผลปรากฏว่าพลังงานใช้ ประโยชน์ของสูตรอาหารมีค่าลดลงตามระดับการเพิ่มวัตถุดิบดังกล่าวในอาหารเปรียบเทียบ ซึ่งข้าวเปลือกบด และถั่วมะแฮะบดมีค่าพลังงานใช้ประโยชน์เท่ากับ 8.779 กับ 10.593 และ 7.805 กับ 5.725 กิโลจูล/ กรัม จากวิธีการแทนที่ส่วนของอาหารเปรียบเทียบและวิธีการให้วัตถุดิบทดสอบเพียงชนิดเดียวแก่ไก่ทดลอง ตามลำดับ และเนื่องจากในการทดลองพบค่า Associative effect ของข้าวเปลือกบดเป็นลบและถั่วมะแฮะเป็นบวก จึงสรุปว่าวิธี Regression method เหมาะสมในการใช้หาค่าพลังงานใช้ประโยชน์ของวัตถุดิบทั้งสองมากกว่าวิธีให้กินข้าวเปลือก หรือถั่วมะ แฮะแต่เพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ดีการใช้วัตถุดิบดังกล่าวแทนที่สูตรอาหารที่ระดับ 40% ก็นับว่าใช้ได้เพราะได้ค่าใกล้เคียงกับวิธีแรกมาก