PERFORMANCE OF SHEEP FED UREA-TREATED OR UREA-MOLASSES RICE STRAW WITH OR WITHOUT FRESH LEUCAENA SUPPLEMENT AS COMPARED WITH FRESH GRASS | สมรรถภาพในการผลิตของแกะที่ได้รับฟางข้าวหมักยูเรียหรือฟางข้าว ราดกากน้ำตาล-ยูเรียเสริมและไม่เสริมใบกระถินสดเทียบกับหญ้าสด

English. Twenty-five male sheeps of average LW 19.81.8 kg. were allocated in 5 treatements of randomized block design, i.e. fresh para grass (ad lib), 4% urea-treated rice straw (UTS), 2% urea + 10% molases-mixed-straw (UMS) (ad lib),UTS + 1000 g fresh leucaena leaves (LL) and UMS + 1000 g LL. The experimental period lasted 69 days during which digestibility and balance trial of animals fed 5 treatment diets were also carried out. Para grass used contained 23% DM, 15% CP and 66% NDF while LL contained 28,24 and 33% of these nutrients, respeactively. The nutrient content in UTS and UMS were similarly 50% DM,9% CP AND 72% NDF. Sheep fed para grass (T,) gained significantly the highest weight (86g/d, P≤ 0.05) due to higher digestibility of crude protein and consequently, N-retention. DMI was found to be 776.4 g/d (3.4% BW or 74.2g/kg 0.75). There was no significant difference in sheep fed UTS or UMS regardless of LL supplement. DMI of 688 and 744 g/d (3.3 and 3.7% Bw, or 70.1 and 78.6g/kg 0.75) of T2, and T3, respectively, indicated the high palatability of both feed classes. Fair digestibility of nutrients and marginal positive CP-retention of 10.6g/d as well as 38 g ADG indicated that both UTS and UMS could only supply nutrients just above maintenance level. When LL was supplemented to UTS or UMS at 1000 g fresh matter which was equal to 285 g DM (1.3% BW or 35-40% of total DMI), weight gain was significantly improved. Total DMI (g/d) increased although substitution rate was found. No toxic effect at high supplementation of fresh LL was noted.

Thai. แกะเพศผู้ นน. เฉลี่ย 10.8 1.8 กก. จํานวน 25 ตัวได้ถูกแบ่งออกเป็น 5 กลุ่มให้ได้รับอาหารต่างกัน ดังนี้ : กลุ่ม 1 กินหญ้าสด(เต็มที่), กลุ่มที่ 2 กินฟางข้าวหมักยูเรีย 4% (เต็มที่), กลุ่ม 3 กินฟางข้าวราดยูเรีย 2% + กากน้ำตาล 10% (เต็มที่), กลุ่ม 4 เหมือน กลุ่ม 2 เสริมด้วยกระถินสด 1 กก./ตัว/ วัน, กลุ่ม 5 เหมือนกลุ่ม 3 เสริมกระถินสด 1 กก./ตัว/วัน ใช้เวลาทดลอง 69 วัน ในระหว่างนั้นได้ ศึกษาการย่อยได้และการสะสมโปรตีนในสัตว์ทดลองทั้ง 5 กลุ่มด้วยหญ้าสดมีวัตถุแห้ง 23%, โปรตีน 15% และผนังเซลล์ (NDF) 66% ขณะที่ใบกระถินสด มีค่าดังกล่าว = 28, 24 และ 38% ตามลำดับ ปริมาณโภชนะในฟางข้างหมักยูเรียและฟางข้าวราดยูเรีย-กากน้ำตาล อยู่ในระดับใกล้เคียงกัน คือ มีวัตถุแห้ง 50%, โปรตีน 9% และ NDF 72% แกะที่ได้รับหญ้าขนสด (กลุ่ม 1) โตดีที่สุด (86 กรัม/วัน , P < 0.05) เนื่องมาจากได้ รับโปรตีนมากกว่า มีการย่อยได้ดีกว่า และมีการสะสมโปรตีนในร่างกายสูงกว่า ปริมาณวัตถุแห้งที่กินได้/ วัน = 776.4 กรัม หรือ 3.4% ของ นน.ตัว หรือ -74.2 g/kg.W0.75) แกะที่ได้รับฟางข้าวหมักและฟางข้าวราดมีสมรรถภาพในการผลิตไม่ต่างกันทั้งพวกที่เสริมและไม่เสริมกระถิน ปริมาณวัตถุแห้งที่กินได้ของทั้ง 2 กลุ่ม (กลุ่มที่ 2 และ 3) นับว่าอยู่ในเกณฑ์สูงคือ 688 และ 774 กรัม/ วัน (หรือ 3.3 และ 3.7% นน.ตัว หรือ = 70.1 และ 78.6 กรัม/ กก./กก. นน.ตัว 0.75) ตามลําดับซึ่งแสดงถึงความน่ากินของฟางข้าวทั้ง 2 ชนิด อย่างไรก็ดีการที่การย่อยได้ของโภชนะและการสะสมโปรตีนอยู่ในระดับปานกลางคือ 10.6 กรัม/ วัน และสัตว์มีการเพิ่มนน.ตัวเพียง 38 กรัม แสดงว่าทั้งฟางข้าวหมักและฟางข้าวราดสามารถให้โภชนะเกินระดับดํารงชีพเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อเสริมกระถิ่นสดให้แกะที่ได้รับฟางข้าวทั้งสองวันละ 1 กก. (คิดเป็นวัตถุแห้ง 285 กรัม หรือ 1.3% นน. ตัว หรือ 35-40% ของปริมาณวัตถุแห้งที่กินได้ทั้งหมด) แกะจะโตขึ้นอย่างมีนัยสําคัญ แม้ว่ากระถินจะทําให้สัตว์กินฟางได้ลดลงบ้าง (Substitution effect) แต่ปริมาณอาหารทั้งหมดที่กินได้ก็จะเพิ่มขึ้น การเสริมกระถินสดในระดับดังกล่าวไม่ พบว่าสัตว์แสดงอาการเป็นพิษ