Genetic variability of storage proteins in some winter triticale (X Triticosecale Wittmack) varieties | Genetyczne zróżnicowanie białek zapasowych kilkunastu odmian pszenżyta ozimego (X Triticosecale Wittmack)

English. The aim of this work was to determine the genetic polymorphism of 15 varieties of triticale (Dagro, Moniko, Salvo, Fidelio, Lamberto, Pronto, Kitaro, Woltario, Tevo, Disco, Moreno, Presto, Prego, Chrono, Lasko) on the basis of SDS-PAGE technique. From 19 (Presto) to 27 (Salvo, Fidelio and Lambert) protein bands were observed on the electrophoregrams obtained for the abave triticale varieties. Their weight varied from 105.8 to 18.4 kDa. According to the weight they were classified in four protein fractions: HMW, ω, γ75 and γ40 with weight: > 100, 100 — 75, 75 — 40, and < 40 kDa, respectively. In the fraction including the heaviest proteins (HMW) the majority of varieties showed the presence of 2 polypeptides of 105.8 and 101 kDa. The exception were varieties Dagro, Lamberto and Kitaro because they showed the presence of 1 polypeptide of 101 kDa. In fraction ω the presence of 1 (Kitaro) to 6 (Lamberto) protein bands was observed. The bands of 99.2, 95.09, 87.9, 83.44 and 81.6 kDa appeared to be polymorphic. In this fraction, they were observed on the electrophoregrams in different arrangements. Protein fraction γ75 consisted of 7 to 9 bands of weight ranging from 74.9 to 41.9 kDa. The polypeptides 72.31, 70; 68.8; and 65.11 kDa turned out to be polymorphic. The lightest fraction of the storage proteins (γ40) contained 9 to 12 protein bands of weight ranging from 39.6 to 18.4 kDa. The analysis of the tree of the phylogenetic similarity showed that the examined varieties of triticale were similar to each other in the range from 73.7 to 93.6%. They were divided into 5 different groups of genetic similarities.

Polish. Celem niniejszej pracy było określenie genetycznego polimorfizmu 15 odmian pszenżyta (Dagro, Moniko, Salvo, Fidelio, Lamberto, Pronto, Kitaro, Woltario, Tevo, Disco, Moreno, Presto, Prego, Chrono, Lasko) w oparciu technikę SDS-PAGE. Na otrzymanych dla wymienionych odmian pszenżyta elektroforegramach obserwowano od 19 (Presto) do 27 (Salvo, Fidelio i Lamberto) prążków białkowych. Ich masa wahała się od 105,8 do 18,4 kDa. W zależności od masy zaliczono je do czterech frakcji białkowych: HMW, , 75, 40 o masach odpowiednio:  100, 100 — 75, 75 — 40 i < 40 kDa. We frakcji białek najcięższych — HMW, u większości odmian stwierdzono obecność 2 polipeptydów o masie 105,8 i 101 kDa. Wyjątek stanowiły odmiany: Dagro, Lamberto i Kitaro, u których w omawianej frakcji białek wykazano obecność 1 polipeptydu o masie 101 kDa. We frakcji białek ω wykazano obecność od 1 (Kitaro) do 6 (odmiana Lamberto) prążków białkowych. Polimorficznymi okazały się prążki o masie: 99,2; 95,09; 87,9; 83,44 i 81,6 kDa. Obserwowano je bowiem na elektroforegramach w różnych układach. Frakcja białek γ75 liczyła od 7 do 9 prążków o masie od 74,9 do 41,9 kDa. Polimorficznymi okazały się polipeptydy: 72,31; 70; 68,8 i 65,11 kDa. Najlżejsza frakcja białek zapasowych γ40 liczyła od 9 do 12 prążków białkowych o masie od 39,6 do 18,4 kDa. Analiza drzewa podobieństwa filogenetycznego wykazała, że badane odmiany pszenżyta były do siebie podobne w zakresie od 73,7 do 93,6%. Podzielono je przy tym na 5 różnych grup podobieństw genetycznych.