The effect of Tunicamycin on embryonic and newborn murine spleen tissues | Tunikamisinin embriyonik ve yenidoğan fare dalak dokularına etkisi

Inglés. Tunicamycin is an antibiotic that widely used in cell biology for its ability to inhibit N-linked glycosylation of asparagine residues on proteins and to induce endoplasmic reticulum stress. In the present study, the effects of tunicamycin on murine splenic tissues at 17th embryonic day and 1st and 3rd postnatal days were evaluated with three structural and physiological parameters: 1) alterations in glycosaminoglycan molecules, 2) apoptosis and 3) alterations in laminin molecules. It was shown that splenic microenvironments of control groups contain carboxylated glycosaminoglycans, but their content slightly decreased in all tunicamycin treated groups by alcian blue-periodic acid-Schiff method. On the other hand, there was an increase in the interstitial space among the cells of tunicamycin treated groups. In addition, it was shown by immunoblotting analyses that expression levels of laminin molecules were decreased by tunicamycin tratment in developing spleen tissues. In order to determine apoptotic effects of tunicamycin, TUNEL assay was performed and it was found that the number of apoptotic cells in developing spleen was strongly increased with tunicamycin treatments. These results suggest that, during the spleen development, the alterations of glycosaminoglycan contents in the extracellular matrix and the glycosylation status of extracellular glycoproteins (e.g. laminins) that mediate cell-extracellular matrix interactions are very important factors that seal the fate of cell physiology and morphogenesis.

Turco. Tunikamisin proteinlerdeki asparagin gruplarının N-glikozilasyonunu inhibe etme yeteneği ve endoplazmik retikulum stresini arttırması nedeniyle hücre biyolojisi çalışmalarında yoğun olarak kullanılan bir antibiyotiktir. Bu çalışmada tunikamisinin embriyonik hayatın 17. günü ile 1. ve 3. postnatal günlere ait fare dalak dokularındaki etkileri, 1) glikozaminoglikan moleküllerindeki değişiklikler, 2) apoptozis ve 3) laminin moleküllerindeki değişiklikler olmak üzere 3 yapısal ve fizyolojik parametre ile araştırılmıştır. Alcian blue­ periyodik asit-Schiff metodu ile kontrol grubuna ait dalak parankiminin karboksillenmiş glikozaminoglikanları içerdiği, ancak bu moleküllerin tunikamisin uygulanan tüm gruplarda hafifçe azaldığı belirlenmiştir. Öte yandan, tunikamisin uygulanan gruplarda hücreler arası alanların genişlediği görülmüştür. Ek olarak, immunoblotting analizler ile gelişen dalak dokularında laminin moleküllerinin ekspresyonlarının tunikamisinin uygulamasıyla azaldığı belirlenmiştir. Tunikamisinin apoptotik etkilerini belirlemek için TUNEL yöntemi kullanılmış ve gelişen dalak dokularında apoptotik hücre sayısının tunikamisin uygulaması ile büyük ölçüde arttığı görülmüştür. Bu bulgular, hücre-ekstrasellüler matriks etkileşimlerini düzenleyen hücre dışı proteinlerin (örneğin lamininlerin) glikozilasyon durumunun ve ekstrasellüler matriksin glikozaminoglikan içeriğindeki değişimlerin, dalak gelişimi sürecinde hücre fizyolojisini ve morfogenezini belirleyen son derece önemli faktörler olduğunu göstermiştir.