Reaction of somaclonal lines of winter triticale to Fusarium infection: Part I. Fusarium head blight caused by F. culmorum W. G. Smith (Sacc.) | Reakcja linii somaklonalnych pszenżyta ozimego na porażenie grzybami z rodzaju Fusarium: Część I. Fuzarioza kłosów powodowana przez F. culmorum W. G. Smith (Sacc.)

Inglés. Resistance to Fusarium head blight of somaclonal lines (generations R1–R3) generated from 20 parental genotypes was studied. Heads were artificially inoculated with Fusarium culmorum isolates. Significant variation among parental genotypes in the resistance and tolerance to Fusarium head blight was found. Somaclonal lines generated from different parental genotypes (of different resistance) and the lines generated from different calli of the same parental genotype varied significantly in the level of resistance. Mean levels of resistance and tolerance for consecutive generations of lines did not differ significantly, which proved the stability of reaction of the lines to head blight. The increase or decrease of resistance to the level determined for parental genotype was observed only with some lines. The results presented in the paper show that the use of somaclonal variation can result in the stable improvement of the genotype resistance.  

Polaco. Badano odporność na fuzariozę kłosa linii somaklonalnych (pokolenia R1–R3) pszenżyta ozimego uzyskanych z 20 genotypów wyjściowych. Kłosy inokulowano izolatami Fusarium culmorum. Stwierdzono istotne zróżnicowanie nasilenia fuzariozy kłosa pomiędzy genotypami wyjściowymi. Zaobserwowano istotne różnice w reakcji pomiędzy liniami somaklonalnymi uzyskanymi z różnych genotypów wyjściowych, co było rezultatem zróżnicowania tych genotypów, oraz liniami uzyskanymi z różnych kalusów tego samego genotypu wyjściowego. Obserwowano niewielkie różnice pomiędzy średnim nasileniem fuzariozy kłosa dla kolejnych pokoleń linii somaklonalnych, co wskazywało na stabilność reakcji tych linii. Tym niemniej, dla kilku linii somaklonalnych średnie nasilenie choroby malało lub rosło w kolejnych pokoleniach zbliżając się do reakcji genotypu wyjściowego. Uzyskane wyniki wskazują, że możliwa jest trwała poprawa odporności genotypu dzięki wykorzystaniu zmienności somaklonalnej.