Search of Kentucky bluegrass (Poa pratensis) cultivars and ecotypes for low maintenance turf | Ocena przydatności odmian i ekotypów wiechliny łąkowej (Poa pratensis) na trawniki niskonakładowe (ekstensywne)

anglais. Thirty-three cultivars of Kentucky bluegrass (Poa pratensis L.) originating from Europe and US and fifty ecotypes from Poland were tested under low maintenance turf in the years 2003–2005. They were evaluated for: visual merit, sward density in three seasons (spring, summer and autumn), resistance to natural infection by fungi and persistence after three years of turf maintenance. It was measured: width of leaf, re-growth rate after cutting and area occupied by rhizomes. Low usefulness of Kentucky bluegrass species for low input turf maintenance was confirmed. Great variability was found among cultivars and ecotypes in useful traits and response to extensive maintenance. Genotypes with accepted visual merit of turf (6.6–7.7 in score 1–9) were selected. Aesthetic turf value was affected by the following traits: resistance to diseases, mainly to yellow rust, shoot density and extensive spreading by rhizomes. Low persistence was noted for genotypes with rapid and high re-growth after cutting.

polonais. W latach 2003–2005 oceniano zmienność wśród odmian i ekotypów wiechliny łąkowej (Poa pratensis L.) w reakcji na ekstensywne użytkowanie trawnikowe. Materiałem do badan były: 33 odmiany z Europy i USA oraz 50 ekotypów zebranych w Polsce. Oceniano następujące cechy: ogólny aspekt estetyczny i zadarnienie w sezonach wiosna, lato, jesień, odporność na naturalną infekcję grzybów powodujących choroby oraz trwałość po trzech latach użytkowania. Wykonywano pomiary szerokości liścia flagowego (cm), wysokości odrastania po koszeniu (cm) i powierzchnię zajętą przez genotypy wraz z rozprzestrzenionymi rozłogami (cm2) jesienią. Potwierdzono, że wiechlina łąkowa jest gatunkiem mało przydatnym na trawniki ekstensywnie pielęgnowane. Odmiany i ekotypy różniły się znacznie pod względem cech użytkowych i reakcją na ekstensywną pielęgnację. Wybrano kilka genotypów dających zadowalający aspekt estetyczny trawników (od 6,6 do 7,2 w skali 1–9). Na walory estetyczne trawników oraz ich trwałość największy wpływ miały takie cechy jak: odporność na choroby, szczególnie na rdzę żółtą (Puccinia striiformis), zadarnianie (zagęszczenie darni) i zdolność do rozprzestrzeniania się przez rozłogi. Najmniej trwałe okazały się genotypy szybko i wysoko odrastające po koszeniu.