اثر سطوح مختلف پودر دانه رازیانه و سیاهدانه بر فراسنجه های تخمیر شکمبه و جمعیت پروتوزا گوسفندان سنجابی به روش برون تنی و درون تنی
سمیه میرزائی چشمه گچی | محمد مهدی معینی | حسن خمیس آبادی
مطالعه حاضر در قالب دو آزمایش به روش برونتنی و درونتنی طراحی و اجرا شد. در آزمایش اول (درونتنی)، تعداد 18 رأس بره چهار تا شش ماهه نژاد سنجابی با میانگین وزن 7/6±8/30 کیلوگرم بهطور تصادفی به سه گروه با شش تکرار تقسیم شدند. تیمارها شامل: گروه شاهد (جیره پایه حاوی 65 درصد کنسانتره و 35 درصد علوفه بدون افزودنی)، گروه رازیانه (جیره پایه بهعلاوه 20 گرم رازیانه در کیلوگرم کنسانتره) و گروه سیاهدانه (جیره پایه بهعلاوه 20 گرم سیاهدانه در کیلوگرم کنسانتره) بودند. در آزمایش دوم (برونتنی)، سطوح صفر، 5، 25 و 50 میلیگرم از پودر گیاه رازیانه و سیاهدانه به شیرابه شکمبه جمعآوری شده از شش رأس بره نژاد سنجابی (گروه شاهد آزمایش اول) افزوده شد. شیرابه شکمبه در هر دو آزمایش از راه لوله مری گرفته شد. تولید گاز، pH، غلظت نیتروژن آمونیاکی، کل اسیدهای چرب فرار، قابلیت هضم آزمایشگاهی و درونتنی ماده آلی و شمارش پروتوزوا اندازهگیری شد. در آزمایش درونتنی، همه جمعیتهای پروتوزوایی مطالعه شده در گروههای تیمار شده با رازیانه و سیاهدانه کاهش یافت (05/0P˂). در آزمایش برونتنی، افزودن دانه رازیانه سبب کاهش قابل توجهی در تولید گاز شد (0001/0P˂) و میزان ماده آلی تجزیه شده و مقدار توده میکروبی در سطوح 25 و 50 میلیگرم رازیانه در مقایسه با گروه شاهد کمتر بود (05/0P˂). غلظت نیتروژن آمونیاکی در همه سطوح سیاهدانه و در سطح 50 میلیگرم رازیانه، کاهش معنیداری در مقایسه با گروه شاهد داشت (05/0P˂). جمعیت پروتوزوای کل و زیرخانواده انتودینینه تحت تأثیر هر دو تیمار رازیانه و سیاهدانه در شرایط آزمایشگاهی کاهش چشمگیری داشت (0001/0P˂). نتایج این مطالعه نشان داد که دانه سیاهدانه و رازیانه اثر ضدپروتوزوایی داشته و میتوانند سبب کاهش جمعیتهای مختلف پروتوزوایی هم در شرایط درونتنی و هم برونتنی شوند. سطوح پایین رازیانه با تأثیر بر روند تخمیر شکمبه و کاهش تولید گاز میتوانند سبب بهبود بازدهی تخمیر از راه افزایش ماده آلی تجزیه شده شوند.
Показать больше [+] Меньше [-]Ключевые слова АГРОВОК
Библиографическая информация
Эту запись предоставил Directory of Open Access Journals