تعیین ترکیب شیمیایی، فراسنجههای تولید گاز و قابلیت هضم گیاه آستاراگالوس پودولوبوس (Astragalus podolobus) در مراحل مختلف فنولوژیکی و مقایسۀ آن با چند گیاه شورزیست در شرایط آزمایشگاهی
فاطمه عقیلی پور | جواد بیات کوهسار | فرزاد قنبری | مجید محمد اسمعیلی
مطالعهای بهمنظور تعیین ارزش تغذیهای گیاه آستاراگالوس پودولوبوس و مقایسه آن با چند گونه گیاه شورپسند آتریپلکس کانسنس (Atriplex canescens)، سالسولاریجیدا (Salsola rigida)، لیسیوم (Lycium barbarum)، و درمنۀ دشتی (Lycium barbarum) در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد. گونههای مورد مطالعه در سه مرحله رشد فنولوژیکی (رویشی، گلدهی و بذردهی) از منطقه داشلی برون گنبد کاووس جمعآوری شدند. نتایج نشان داد که در بین گونههای مختلف، از نظر ترکیب شیمیایی اختلاف وجود دارد (05/0>P). مقدار ماده آلی در دامنۀ 77/63 تا 33/89 درصد بود که بالاترین و پایینترین مقدار آن به ترتیب در درمنۀ دشتی در مرحله گلدهی (33/89 درصد) و گونه سالسولا در مرحله بذردهی (50/66 درصد) مشاهده شد. بین گونههای مختلف از نظر پتانسیل و نرخ تولید گاز اختلاف وجود داشت (05/0>P)؛ بالاترین مقدار پتانسیل تولید گاز در مرحله رشد رویشی مربوط به گونه درمنۀ دشتی و در مراحل گلدهی و بذردهی مربوط به گونۀ آتریپلکس بود. گونه سالسولا پایینترین مقدار قابلیت هضم ماده آلی، انرژی قابل متابولیسم و غلظت اسیدهای چرب کوتاه زنجیر را داشت. بین گونههای مختلف از نظر قابلیت هضم ماده خشک در مرحله رشد رویشی اختلاف وجود داشت (01/0>P). بالاترین و پایینترین قابلیت هضم ماده خشک بهترتیب مربوط به گونۀ درمنۀ دشتی (66/58 درصد) و آتریپلکس (50 درصد) بود. بالاترین مقدار عامل تفکیک در مرحله رشد رویشی مربوط به گونه سالسولا (37/7 میلیگرم بر میلیلیتر) و پایینترین مقدار در مرحلۀ بذردهی مربوط به گونۀ لیسیوم (42/3 میلیگرم بر میلیلیتر) بود. به طور کلی نتایج نشان داد که گونههای آستاراگالوس پودولوبوس و درمنۀ دشتی در مقایسه با سایر گونهها، از قابلیت هضم ماده خشک، قابلیت هضم ماده آلی و تولید پروتئین میکروبی بالاتری برخوردار بودند.
Показать больше [+] Меньше [-]Библиографическая информация
Эту запись предоставил Directory of Open Access Journals