اثر استفاده از بقایای برداشت سیب زمینی در تغذیه تکمیلی بر صفات اقتصادی میش های داشتی آبستن
محمود صحرایی | حسن فضائلی | نادر اسدزاده | رضا خلخالی ایوریق
در مطالعه کنونی، 210 رأس گوسفند داشتی مغانی آبستن، بهطور تصادفی به هفت تیمار با سه تکرار 10 راسی تقسیم شدند. علاوه بر گروه شاهد (تغذیه در مرتع)، شش تیمار شامل: خوراک کامل مش حاوی 40 درصد علوفه رایج منطقه (تیمار 1)، مش با 16 درصد بوته سیب زمینی و 24 درصد علوفه رایج منطقه (تیمار 2)، مش با 32 درصد بوته سیبزمینی و 8 درصد علوفه رایج منطقه (تیمار 3)، خوراک کامل بلوک متشکل از 40 درصد علوفه رایج منطقه (تیمار 4)، بلوک با 16 درصد بوته سیبزمینی و 24 درصد علوفه رایج منطقه (تیمار 5)، و بلوک با 32 درصد بوته سیبزمینی و 8 درصد علوفه رایج منطقه (تیمار 6) استفاده شد. خوراکهای مذکور در 45 روز آخر آبستنی و بهمیزان 500 گرم در نوبت تغذیه شبانه به دامها داده شد. نتایج نشان داد بیشترین میزان افزایش وزن میشها در دوره تغذیه تکمیلی مربوط به تیمارهای 4 و 5 بود (05/0P<). بالاترین وزن تولد بره، افزایش وزن دوره شیرخوارگی، وزن از شیرگیری، کیلوگرم وزن تولد و شیرگیری بره بهازای هر راس میش در تیمارهای 4 و 5، و کمترین میزان آنها نیز در تیمار 1 مشاهده شد (05/0P<). بیشترین میزان تولید شیر در سه ماهه اول مربوط به تیمارهای 4 و 5، و کمترین میزان آن نیز در شاهد و تیمار 6 بود (05/0P<). بهطور کلی، با احتساب درآمد حاصل از فروش شیر و وزن اضافی بره، استفاده از بلوک خوراک کامل حاوی 16 درصد علوفه سیبزمینی منجر به افزایش 70 درصدی سود نسبت به میانگین درآمد هر شش تیمار شد.
Показать больше [+] Меньше [-]Ключевые слова АГРОВОК
Библиографическая информация
Эту запись предоставил Directory of Open Access Journals