Resistance Rates to Some Acaricides, Esterase and GST Enzyme Activities of Tetranychus urticae (Acari: Tetranychidae) Populations Collected from Different Regions | Farklı Bölgelerden Toplanan Tetranychus urticae (Acari: Tetranychidae) Popülasyonlarının Bazı Akarisitlere Tepkimeleri, Esteraz ve GST Enzim Aktivitelerin Karşılaştırılması

Tetranychus urticae is one of the most important pest species that cause economic losses in vegetables, ornamental plants, apples and cotton. Farmers generally prefer chemical control in the control of this species. T. urticae develops resistance to commonly used acaricides due to its high number of offspring per year and high reproductive capacity. This species is also exposed to various acaricide applications in different regions. Therefore, resistance development and detoxification mechanisms vary according to different regions. In this study, resistance ratios of 3 T. urticae populations collected from greenhouses in Isparta, Antalya and Aydın provinces to abamectin, bifenazate and acequinocyl were determined by spray tower-leaf disc method. The LC50 values of the populations collected from susceptible population (GSS), Isparta, Antalya and Aydın were 0.07, 0.02, 1.31 and 2.34 mg a.i./l for abamectin, 1.35, 1.59, 5.68 and 6.64 mg a.i./l for bifenazate and 2.70, 8.48, 6.81 and 11.65 mg a.i./l for acequinocyl, respectively. The activities of esterase enzyme with α-naphtyl acetate and glutathione S-transferases (GST) with 1-chloro-2,4-dinitrobenzene (CDNB) of these populations were found kinetically in a microplate reader. Esterase enzymes were 5.03, 9.30, 6.90 and 1047 mOD min-1 mg-1 proteins and GST enzymes were 7.24, 6.03, 6.54 and 7.21 mOD min-1 mg-1 proteins in the populations of GSS, Isparta, Antalya and Aydın provinces, respectively. LC50 values, esterase and GST enzyme activities of the populations varied according to the regions.

Tetranychus urticae sebzeler, süs bitkileri, elma, pamuk gibi bitkilerde ekonomik kayıp oluşturan en önemli zararlı türlerden biridir. Üreticiler bu türün mücadelesinde genlikle kimyasal mücadeleyi tercih etmektedirler. T. urticae yılda verdiği döl sayısının fazla olması ve yüksek üreme kapasitesi nedeniyle kullanılan akarisitlere karşı direnç geliştirmektedir. Bu tür farklı bölgelerde farklı akarisit uygulamalarına maruz kalmaktadır. Bu nedenle direnç gelişimi ve detoksifikasyon mekanizmaları bölgelere göre değişiklik göstermektedir. Bu çalışmada Isparta, Antalya ve Aydın illerinde bulunan seralardan alınan 3 T. urticae popülasyonun abamectin, bifenazate ve acequinocyl’e direnç oranları ilaçlama kulesi-yaprak disk metodu ile belirlenmiştir. Hassas popülasyon (GSS), Isparta, Antalya ve Aydın ilerinden toplanan popülasyonların LC50 değerleri abamectin için sırasıyla 0.07, 0.02, 1.31 ve 2.34 mg a.i./l, bifenazate için 1.35, 1.59, 5.68 ve 6.64 mg a.i./l ve acequinocyl için 2.70, 8.48, 6.81 ve11.65 mg a.i./l olmuştur. Bu popülasyonların naftil asetat ile esteraz enzim ve 1-chloro-2,4-dinitrobenzene (CDNB) ile glutatyon S-transferazlar (GST) enzim aktiviteleri kinetik olarak mikroplaka okuyucuda bulunmuştur. Esteraz enzimi GSS, Isparta, Antalya ve Aydın ili popülasyonlarında sırasıyla 5.03, 9.30, 6.90 ve 1047 mOD min−1 mg−1 protein ve GST enzimleri de 7.24, 6.03, 6.54 ve 7.21 mOD min−1 mg−1 protein olmuştur. Popülasyonların LC50 değerleri, esteraz ve GST enzim aktiviteleri bölgelere göre değişiklik göstermiştir.