اثر آبیاری قطرهای زیرسطحی روی دینامیک شوری، میزان بهرهوری آب و عملکرد نیشکر بازرویی
2020
علی شینی دشتگل | سعید برومندنسب | عبدعلی ناصری
بالا بودن تبخیر، دمای هوا و کیفیت نسبتاً پایین آب آبیاری، از مهمترین عوامل محدود کننده آبیاری نیشکر در خوزستان هستند. بهنظر میرسد که با توجه به سوابق پژوهشهای انجام شده، آبیاری قطرهای زیرسطحی با اعمال مدیریت مناسب، موفق عمل نماید، لذا بههمین منظور اثر اعماق کارگذاری 15، 20 و 30 و فاصله 75 سانتیمتری قطرهچکانها و مقایسه با آبیاری معمول اراضی نیشکر بهعنوان شاهد (کنترل)، بر روی بهرهوری آب و عملکرد نیشکر در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی بررسی شد. نتایج تجزیه واریانس صفات کمی نشان داد که عمق کارگذاری قطرهچکانها، از لحاظ عملکرد در سطح یک درصد و از لحاظ صفات ارتفاع ساقه، تعداد ساقه در هکتار و بهرهوری آب به ازای نیشکر و شکر تولیدی، در سطح پنج درصد اختلاف معنیدار بود. با توجه به نتایج صفات کیفی، اثر تیمار عمق کارگذاری قطرهچکانها، در کلیه صفات، غیرمعنی دار بود. در عمق کارگذاری 20 سانتیمتری قطرهچکانها، بالاترین بهرهوری آب به ازای نیشکر و شکر تولیدی بهترتیب میزان 1/6 و 73/0کیلوگرم بر متر مکعب و کمترین بهرهوری آب به ازای نیشکر و شکر تولیدی، در تیمار شاهد بهترتیب میزان 2/4 و 51/0 کیلوگرم بر متر مکعب بهدست آمد. در نتیجه بهرهوری آب در تیمار شاخص انتخابی (عمق کارگذاری 20 سانتیمتر)، به ازای نیشکر و شکر تولیدی، افزایش بیش از 30 درصدی بهرهوری آب را نسبت به آبیاری معمول مزارع (شاهد)، بهدنبال داشته است. نتایج توزیع شوری در اطراف قطرهچکانها نیز نشان داد که تحت شرایط آبیاری قطرهای زیرسطحی با آب شور، کمترین مقادیر شوری همواره بهصورت یک محدوده در اطراف قطرهچکان دیده شد و با فاصله گرفتن از قطرهچکانها، شوری افزایش یافته و نمکها بیشتر در محدوده جویچههای طرفین قطرهچکانها متمرکز شدهاند، بهطوریکه بیشترین میزان شوری در کف جویچه اتفاق افتاد و در روی پشته که لوله قطرهچکاندار و در طرفین آن دو ردیف نی کشت شده بود، کمترین میزان شوری حادث شد.
显示更多 [+] 显示较少 [-]