پاسخهای رشدی و فیزیولوژیکی خیار پیوندی به تنش خشکی
2021
مریم حقیقی | آتنا شیبانی راد
پژوهش حاضر بهمنظور بررسی اثرات بیوشیمیایی و فیزیولوژیکی پیوند در القا مقاومت به تنش خشکی در خیار در شرایط گلخانهای انجام گرفت. آزمایش فاکتوریل شامل فاکتورهای (گیاهان پیوندی و غیرپیوندی و سطح خشکی بر اساس پتانسیل اسمزی: شاهد، 4/0- و 8/0- مگاپاسکال) در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار اجرا شد. بذور خیار بومی اصفهان بهعنوان پیوندک بر روی پایه فرو پیوند حفرهای انجام گرفت. نتایج افزایش مقاومت به تنش و تولید توده زنده بیشتر با افزایش جذب و توسعه ریشهها در خیارهای پیوند شده را نشان داد. همچنین محتوای پتاسیم در گیاهان پیوندی نسبت به گیاهان غیرپیوندی کاهش یافت. طیف وسیعی از خصوصیات فیزیولوژیکی و مورفولوژیکی تحت تأثیر پیوند و اثرات متقابل پایه × پیوندک قرار گرفتند. برخی از این ویژگیها سبب بهبود روابط آبی و رشد و نمو گیاه در شرایط تنش گشت. شاخصهای تبادلات گازی همانند فتوسنتز، تعرق و هدایت روزنهای در گیاهان غیرپیوندی از گیاهان پیوندی پایینتر بود. با افزایش معنیدار پرولین در گیاهان پیوندی در مقایسه با گیاهان غیرپیوندی و همچنین افزایش بیشتر پتاسیم در خشکی 8/0- مگاپاسکال در گیاهان پیوندی در مقایسه با گیاهان غیرپیوندی به نظر میرسد که مکانیسم تحمل به خشکی اعمالشده پایه از طریق حفظ تعادل اسمزی و برقراری هموستازی پتاسیم میباشد. درنهایت میتوان پیوند را بهعنوان یک روش کارآمد جهت القا تحمل به تنش خشکی و افزایش عملکرد خیار توصیه کرد.
显示更多 [+] 显示较少 [-]