اثر منبع نیتروژن غیر پروتئینی در جیره حاوی پروتئین زیاد و تعداد نوبت خوراک دهی بر عملکرد رشد، فراسنجههای تخمیر و فعالیت آنزیمهای میکروبی شکمبه در بره های پرواری
2024
سمیرا وره زردی | ایوب عزیزی | علی کیانی | امیر فدایی فر | افروز شریفی
هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر نوع منبع نیتروژن غیر پروتئینی (NPN) در جیره حاوی پروتئین زیاد و تعداد نوبت خوراکدهی بر عملکرد رشد، تخمیر و فعالیت آنزیمهای میکروبی شکمبه بود. از 28 رأس بره نر پرواری لری-بختیاری با دامنۀ سنی چهار تا پنج ماهه و میانگین وزن زنده 3±1/36 کیلوگرم در قالب آزمایش فاکتوریل ۲×۲ بر پایه طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار آزمایشی و هفت تکرار استفاده شد. جیرههای آزمایشی حاوی اوره یا بیورت (اوره حرارت داده شده) بودند که هرکدام به تعداد دو یا سه وعده در روز تغذیه شدند. نتایج نشان داد که هیچ یک از صفات تحت تأثیر آثار متقابل نوع منبع NPN و تعداد نوبت خوراکدهی قرار نگرفتند (05/0<P). برههای مصرفکننده بیورت در مقایسه با اوره، میانگین افزایش وزن روزانه بیشتر و ضریب تبدیل خوراک مطلوبتری داشتند (05/0>P). غلظت نیتروژن آمونیاکی مایع شکمبه در سه و شش ساعت پس از خوراکدهی و فعالیت آنزیمهای پروتئازی شکمبه در همه زمانهای مورد بررسی برای جیرههای حاوی بیورت نسبت به اوره کاهش یافت (05/0>P). در زمان سه ساعت پس از خوراکدهی، تغذیه با بیورت در مقایسه با اوره و نیز دفعات خوراکدهی سه بار در مقایسه با دو بار در روز سبب افزایش غلظت استات، کل اسیدهای چرب فرار و فعالیت کربوکسی متیل سلولاز شکمبه شد (05/0>P). در کل، استفاده از بیورت بهعنوان یک منبع اوره آهستهرهش در جیره حاوی پروتئین زیاد، نسبت به اوره و با تغذیه سه بار در روز سبب بهبود عملکرد رشد و فراسنجههای تخمیر شکمبه برههای پرواری شد.
显示更多 [+] 显示较少 [-]