تولید گاز و قابلیت هضم آزمایشگاهی انواع کربوهیدرات های غیر الیافی و پروتئین قابل تجزیه شکمبهای
2020
اسحاق اسمعیلی دوآبی | جواد بیات کوهسار | فرخنده رضائی | یوسف مصطفی لو | آشورمحمد قره باش
این آزمایش به منظور بررسی تاثیر منابع مختلف کربوهیدراتهای غیرالیافی (نشاسته، ساکارز، پکتین و دکستروز) و پروتئین با قابلیت تجزیهپذیری متفاوت بر تولید گاز و فراسنجههای تخمیری در شرایط آزمایشگاهی انجام شد. کنجاله سویای عملآوری شده با دمای 160 درجه سانتیگراد به مدت 60 دقیقه و کنجاله سویای بدون عملآوری به ترتیب به عنوان سطوح پایین و بالا پروتئین تجزیهپذیر شکمبهای انتخاب شدند. دو آزمایش تولید گاز و کشت بسته در قالب طرح فاکتوریل (4×2) با چهار نوع کربوهیدرات غیرالیافی (نشاسته، ساکارز، پکتین و دکستروز) و دو سطح پروتئین تجزیهپذیر انجام شد. نتایج نشان داد که در سطح پروتئین تجزیهپذیر پایین، ساکارز بالاترین مقادیر پتانسیل تولید گاز، نرخ تولید گاز، انرژی قابل متابولیسم، انرژی خالص و غلظت اسیدهای چرب کوتاه زنجیر را در مقایسه با سایر منابع قندی داشت. بالاترین و پایینترین غلظت نیتروژن آمونیاکی در بین تیمارهای آزمایشی به ترتیب مربوط به تیمارهای نشاسته همراه با پروتئین تجزیهپذیر بالا و پروتئین تجزیهپذیر پایین بود. در بین تیمارهای دارای منبع پروتئینی با قابلیت تجزیهپذیری پایین، تیمار پکتین بالاترین مقدار تولید توده میکروبی و در بین تیمارهای دارای منبع پروتئینی با قابلیت تجزیهپذیری بالا، تیمار نشاسته بالاترین مقدار تولید توده میکروبی و عامل تفکیک را داشت. نتایج این مطالعه نشان داد هنگامی که سطح پروتئین تجزیهپذیر خوراک پایین است ساکارز عملکرد بهتری از نظر پارامترهای تخمیری دارد، در حالیکه هنگام استفاده از پروتئین تجزیهپذیر بالا تفاوت معنیداری بین کربوهیدراتهای مختلف مشاهده نشد. به نظر میرسد این اثرات متقابل باید در تنظیم جیرهها مورد توجه قرار گیرد.
显示更多 [+] 显示较少 [-]